KÜÇÜK DÜNYA

Merhabalar, 

Bir çırpıda okuyacağınız muhteşem bir kitap... Konusunu biliyorsunuzdur. Mutlaka filmini izlemişsinizdir diye düşünüyorum. Fakat film sadece ana konuyu işlemiş kitapla çok alakası yok diyebilirim.

Kitap daha sahiciydi. Özellikle yaşlar ve akışı daha yerindeydi. Aslında yaşlı adam gibi doğup yaşlı adam gibi de huyları var . Yani dediğim gibi akış tamamen doğru gitmiş. Filmde tersi olarak hatırlıyorum.Yani huyları terse işlemişler .Bir de çevresinin bu durumu karşılayışı ona karşı davranışı da oldukça çarpıcıydı. Her neyse bu kısacık muhteşem kitabı tabii ki tavsiye ediyorum.

"Geçmişte ona nasıl hayranlık duymuş olduğunu hatırlamaya çalışıyordu boş yere."s36

Kitapla ve sevgiyle kalın...🌷

" Belki de bütün insanlar benim gibi... Fenalığı bile bile yapıyorlar, sonra azabını çekiyorlar..."s89

Yeşilçam filmi tadında çok hoş bir kitaptı.

Çok güzel bir kız olan Sara İstanbul dan taşraya bir yolculuğa çıkar akrabasının düğünü için burada çirkin ama çok zeki ve görünenin aksine hassas biri olan Ziya ile tanışır.

İlgi çekmeyi çokça seven Sara bir türlü Ziya nın ilgisini çekemediği için mektuplaştığı arkadaşıyla bir bahse girer bu arada kitap mektuplardan ilerlemektedir.

Sara karakterinden nefret etmiştim. Gerçekten kötü olduğunu bilip ama sürekli ben böyleyim kılıfına sığınmak narsistik bir karakter sergiliyordu. Ziya ise çirkinliğinin farkında olup diğer bütün güzel özelliklerini görmemesi aşağılık kompleksini sergiliyordu.

Kesinlikle tavsiye ederim.

Kitapla ve bol sevgiyle kalın 🌼

"Hepimizde bin çeşit manasız zaaf var..."s107

" Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç."s199

" Dene bakalım"dedi. Başımı salladım ve yeterince iyi olmadığımla ilgili bir şeyler mırıldandım. "Bu çok saçma,"dedi annem."Dahi olmana gerek yok. Sadece dene."

Kalbinize seslenecek bir kitap. Ben çok etkilendim. Bütün o kapana kısılmışlığı hissettim.

Kafama taktığım ve bazen kendime dünyayı dar ettiğim sorunlarım ufacık oldu okurken... Herkes bir konu da şanslı Christy bile sol ayağı konusunda ne kadar şanslı olduğunu fark ediyor.

Mucizevi ve eşsiz bir o kadar özel bir çocuğun hatıralarını okuyoruz. Yaşam mücadelesini herkes gibi olabilmek için çabasını. İç dünyasını bütün açıklığıyla kendini anlatıyor. Anlamamızı istiyor. Bilmeliyiz ki aramızda hiçbir fark yok yan yana geldiğimizde belki çok daha üstün birçok şeyi kendi çabasıyla ve en önemlisi Annesinin daima ona olan sevgisiyle başarıyor.

Tavsiye ederim. Size mutlaka bir şey katacak...

Kitapla ve sevgiyle kalın.🌺

Reşat Nuri Güntekin hayranı oldum. Okuduğum her eserine aşık oluyorum (:

"Yalnız şu var ki kaybolan haysiyet ve namus  bir daha geriye gelmeyecektir."

Maalesef öyle  bir kez insanda kaybolmasın  göz yumulmasın ardı arkası gelmiyor...

Okurken çok üzüldüğüm ama ne olur bu da olmasın dedirtti. Fakat hiç acınmamış aileye tam bir yok olma yolculuğu...

Ali Rıza bey geç evlenen biri fakat bolca da çocuğu olmuştur.(Her biri ayrı dram) Evlatlarını kendince çok iyi yetiştirdiğine inanıyor. Fakat çevreyi hiçe sayıyor. Öyle katı ahlaki yargıları da var ki! Sanırım bundan dolayı başına gelmeyen daha doğrusu çocuklarıyla sınanmanın bütün her şeyini yaşıyor...

Başlar da çok güçlü bir karakter gibi olsa da sonrasında suskunluğuyla sizi çileden çıkarıyor. Kızı Fikret'in isyanları bile onun dilini açmıyor.

"Fukaralık Ali Rıza Bey için ne güzel bir mektep olmuştu. Her şeyi hakiki rengiyle,hakiki çehresiyle görmeye başladı.Artık kimse bu parasız ihtiyara kendini olduğundan başka türlü göstermek için canını sıkıntıya sokmuyordu. Hatta çocukları bile..."

Ali Rıza bey i beni kitapta çileden çıkartan olayı şudur. Şevket! Ali Rıza beycim sen geç evlenmişsin yani evlilik yükünü geç almışsın fakat oğlun çalışmaya başladığı an Hoppp!!!! bütün yükü oğluna sırtla 'Evin erkeği artık sensin ' oldu!!! bu nasıl bir saçmalık !

Yani Şevket e çok üzüldüm... Her bir çocuk içimi yaktı desem yeridir...

Okumanızı tavsiye ederim.

Kitapla ve sevgiyle kalın...🌷

Aşk-ı Memnu dizisini her anneme gidişimde mutlaka birlikte izleriz toplam 10 bölüm falan fakat ne başını izlediğim için ne de doğru dürüst final sahnesini izleyemediğim için bende bir merak oluştu ama bu kitabına dair meraktı. 

kitap inanılmaz... hatta dizinin en ikonik sahneleriyle birebir uyumlu olduğu kısımlar kesinlikle okumaya değer. İzlemeyin okuyun. 

Melih Bey takımını tanıyalım. Annesinin sadakatsizliğini duymayan kalmadığı için kızların da isteyeni yoktur. Nitekim Peyker evlidir ve bir aşk evliliği yapmıştır. fakat zengin biri değildir nitekim içgüveysidir. Bihter sandal gezilerinde çok güzel olmasından dolayı Adnan bey in dikkatini çekmiştir. Annesiyse tamamen kendine yakıştırdığı oldukça zengin olan Adnan beyi bir anda kızını istemesiyle isyana başlar. fakat Bihter kararı vermiştir. 

"Sevmek, sevmek istiyordu. Hayatında yalnız bu eksikti,fakat hayatta her şey bundan ibaretti."148 

Sonradan tabii ki! Her şeyin para olmadığını anlar. Perdeler koltuklar o mükemmel ev Bihter i mutlu etmez. Bir sevgi açlığı çekmeye başlar. Sevmek ister hemde gözü kara bir şekilde... Nitekim asla dediği şeyleri de bu açlık yüzünden kendine çekmeyi de başarır...

kitap çok güzeldi okurken en kızdığım karakter Adnan bey dir. Evlenme teklif ettiği anda pişman olmuştur. Yani kendisi de ne kadar uygun olmadıklarını aralarındaki o yaş farkını bariz görmesi. ayrıca evlatlarına olan tutumu kalp kırıcıydı. Diziyle alakası olmayan şey. Adnan tarafından Bihter ne derse olmasıdır. Evden birçok kişiyi kovdurmuştur. Diziden daha güçlü bir karakterdir Bihter.

En üzüldüğüm karakterse Nihal dir. Saflığının barizliği ve Behlül'ün bu saflık sayesinde temizleneceğine inanması aksine bütün her şeyi kirletmesi... 

Okumanızı tavsiye ederim. 

"Önceleri mutluluğunun taze neşesi o ıstıraplarını örterken şimdi onlar mutluluğunu eziyor,boğuyordu."266

"Lakin yarabbi! Anlasanıza a, ölüyorum. Onların gözümün önünde seviştiklerinden, gözümün önünde... Ben işkenceler içinde kıvranırken, onların saadetlerinden ölüyorum..."s356

Atomik Alışkanlıklar kitabını okudum kulüp sayesinde çok sevdim. Blog da uygulamaya karar verdim. Özellikle tekrar kitap yorumlarımı yazmaya döneceğim. 

The Big C dizisini izliyoruz eşimle beni çok derinden etkiliyor. Tanıdık şeyleri görüyorum. Çoğu zaman çok uzsede içimi parçalasa da özellikle son sezonu sonuna kadar izlemekte kararlıyım. Birkaç bölüm kaldı. Bendeyse koca boşluklar...

Sevgiyle kalın... 🌷
 

Bu gece beni uyutmayan düşüncelere daldım. 

Şiddet şiddeti doğuruyor. Yani ufacık uyguladığımız o an bize doğru gelen şey aslında büyük bir yanlışın başlangıcı olabiliyor. 

Mesela küçük çocukların ellerine vurabiliyoruz. Yapmasın diye ufak bir uyarı gibi ama bu şiddeti normalleştirmek. Bunj bilmeden önce bende otorite kurmak amaçlı birkaç kez yaptım. Ve işe yaramadı. Yani uyguladığım şeyle kaldım. Ve çocuğumun bana anlamsız bakışlarıyla. Daha sonrasında araştırmalarım ve okumalarım sayesinde içimdeki canavarı uyandırabileceğimi öğrendim. Yani öğrendiğim çaresiz davranışlar başvuruma bugün eline vicdan azabıyla vurduğum çocuğuma daha sonrasında yüzüne tokat hiç acımadan psikolojik değersizleştirme şiddetime bu tablo gittikçe büyüyecekti. Ve ben vicdanım tamamen temiz bir şekilde uygulayacaktım. Çünkü bütün suç benim o şekilde davranmasını istemediğim çocuğumdan kaynaklı olacaktı.

Neyse ki bu yoldan çok zor çabalarla dönüyorum 

Bunu başarmak çok zor. Çünkü ben farkında olmadan içimdeki ses ufacık bir vur kesinlikle seni dinleyecek diyor. 

Ama onun sessini kapatabiliyorum

Eğilip onun hizasında baktığımda çocuğumu değil kendi iç sessimi kısıyorum çocuğuma değil içimdeki sese ondan daha güçlü olduğumu ve şiddetin asla çözüm olmadığını söylüyorum. 

Onun yerine kocaman bir sarılın bu her şeye çok iyi gelir. Ve o daha çok küçük öğreteceğiniz en son şey şiddet olsun. 

Buraya yazınca sanki yüklerim hafifliyor.. Buraları kimse okumasın istiyorum üzerinden de çok geçti artık bakan yoktur . Tanıdıklarım okuyunca bir geriliyorum bilmiyorum size oluyor mu? Ve bunu bir dönem istiyordum sayfamı paylaşmayı fakat bazen hayatınız da bazı sayfalar olur size ait ama herkese de söylenmemesi gereken kahve arkadaşınızla samimi bir an paylaştığınız şeyler... Geçen öyle bir an oldu anlatıyordum ( güya söz vermiştim kendime içini açmak yok) her neyse durumla nasıl baş ettiğimi sordu yani sonrasını her şey düzeldi kesinlikle iyi gidiyor ama ben nasıl düzeldiğini ne yaptığımı hiç hatırlamıyordum. Şaştım kaldım birkaç şey geveledim..2 gün sonra da hiç aklımda yokken düşünmezken hatırladım nasıl baş ettiğimi.. ben artık bazı şeylerle baş edemiyorum. Sanki biri aldı götürdü onu baş etmeyi de unuttum . Bilmiyorum bazen uzaktan her şey çok iyi hoş geliyor galiba ama amalar oluyor . Eşim yine 3 aylık göreve gitti ve ben 4 senedir gece deliksiz uyumaya hasretim. 

Şuraya kocaman bir Yorgunum yazmaya geldim. Evet anne olmak çok güzel evet çok seviyorum ama bu kolay bir şey değil. Nankör olmayın tamam mı !bazen birçok şeyle baş etmek zorunda kalıyorsun. Birçok şey bir anda oluyor. Birçok şeyi savurup atman gerekiyor. Bazen çok üzülerek bazen hiç pişman olmadan. İlerlemen gerek geçmişe bakınca da geleceğe bakınca da herkes anlayacağını anlar. Mesele bazen nasıl baş ettiğin değildir mesele tek durumdur senin için önemli olan hep durumdu. Özümüz o an ki tepki değil özümüzü o belirleyemez küçük bir ana hapis kalamayız biz o tek bir andan daha kıymetliyiz. Önemli olan tek durumdu ama geçti gitti. O durum geçti. Sen kaldın davranışın da kaldı. Seçimin kaldı. Yolun aktı geriye bakınca da durum kaldı. Sen değiştin zaten. Ama Öz'ün kaldı. .

Özümüzden kopmayalım bazen onun tam aksi yönünde ilerlesek de...

Bazı şeyler kesinlikle elimizde olmuyor. Ama elimizdeyse ve bize bağlıysa fakat oturup bir başkasını bekliyorsak nafile . 

Bazen bazı şeyleri kafamız da direk bitirip hiç şans vermiyoruz. Ben artık öyle değilim gibi bir deniyorum biraz daha açığım. 

Ya da kendime yapabilirsin diyorum. 

Sabırlı ol diyorum.

Kendimi teselli ediyorum.

Kendimi destekliyorum.

Ehliyetimi aldım sınavı geçtim. 

Şimdi acemi bir sürücüyüm gözümde araba sürmeyi bu kadar büyüttüğüme inanamıyorum. Kesinlikle çok daha zor şeyleri yaptım. 

Tekrar Kpss sürecine girdim. Fakat bu sefer çok başka bir şekilde istiyorum. Hiç olmadığı kadar istiyorum. Ve biliyorsunuz kendime inanıyorum.

 Ben 14 Şubat a kaldım.

Hiç belli etmiyorum. Sanki hiçbir şey olmadı.

Ama çok büyük bir şey oldu.

İçimde çok büyük bir boşluk var kocaman gün geçtikçe büyüyor.

Konuşmak istemiştim sadece birazcık konuşmak.

Entubeyken gördüm o an çok ağladım. 

Sonrasında bir tıkanma yaşadım bir boşluğa düştüm kaldım öyle sanki hala yaşıyor sanki hala bizle annemi aradığım da arkadan yine sesi gelecek gittiğimde yine onu koltuğunda bulacağım şeker oyununu oynayacak bana Zeynoşum diyecek beni rahatlatacak kelimeleri her zaman bulurdu babam onunla konuşunca iki kelimesi yeterdi rahatlardım. Doğru yöne çevirirdi kafamı ben çok özledim ve hala kabullenemedim. 

Bu yazıdan önce babam henüz bizimleyken isyan dolu bir yazı yazdım. Paylaşmadım. Ölmüş gibi kendime kızdım sonra çok korkmuştum.

Babam ölürse korkusu sarmıştı. Korktuğum oldu. İsyanlarımın hepsi oldu. Ramazan bitti bayram bitti hatta hemen sonrasında bile hayat devam etti ya hep aynı gibi ama ruh olarak ben olarak aynı değilim ki ama aynıymışım gibi gece uykuya dalmadan önce hep aklımda kendime sürekli bunu kabul ettirmeye çalışıyorum. 

Ama bu olmaz ki 

Sadece bir iyi ki kaldı iyi ki benimdin babam iyi ki bana nasip olmuşsun 

Beraat gecesine kadar bekledik eve geleceksin sandık sen hep mübarek ayları isterdin Allah sana Cuma selalarını nasip etti. Sen gitmeden önce her gün kar yağarken o gün bahar gibiydi eve bir ışık vurdu. İlk gece de senin hep uyanıp namaz kıldığın saatte uyandım. O kadar yorgunken sabah oldu sandım 3 tü yanımdaymışsın gelmiş gibi hissettim. Biraz sonra sesin gelecek eve huzur dolacaktı korkmadan uykuma devam edebilecektim. 

İnsan nasıl yaşarsa öyle derdin ya öyleymiş. 

Bilmiyorum okuduğum dönemde lise de okudum gerçi şimdi tekrar bir beni oku hastalığı geldi bana  her neyse o zamanlar ödevimdi kısaltılmış versiyonunu alabilmiştim kendisi o zamanlar da çok pahalıydı! Onun için birkaç kütüphane gezdim. Ve çok sinirliydim kendisine yazarına her şeyine... Annemin övüp durduğu o saçma şeydi! Neyse kısaltılmış versiyonunu alıp okudum tabii ki bir şey anlamadım üzerinden bir yıl geçti ve yakın arkadaşım da o tuğlayı gördüm.. gözlerimde yıldızlar belirdi ricayla okudum ve ödünç olduğu için bana ödünç alınan her şey batar. Mutlaka geri vermem gerekti hemde en kısa zamanda o yüzden kendisine bütün teneffüslerimi feda ettim... Gece gündüz okudum. Kamran dan nefret ettim Feride yi anlamaya çalıştım... Uzun süre Feride nin yolculuklarını okudum Kamran dan çok da bahsetmiyordu öyle bir aşk acısı yoktu sonra çat diye döndü Kamran a kafamdan vurulmuşa döndüm. Sarı şekere ne oldu çocuğu hemen nasıl bensimsedi o kadar yolculuk başına gelenler neydi? Madem sonu buydu niye bu kadar acı çekti? Hala anlayamadığım bir ton şey... İşte tekrar bir okuyayım..

Bu gece de buna takıldım. Bir de benim bir Vronskim var Anna Karenina dan kendisinden nefret ederim. Yıllar oldu nefret ettiğim karakter dendiğinde hep o gelir aklıma... Hatta anneme gelip gidip Vronski yi anlattığım için kardeşimin ilk doğru cümlesidir "Yeter Vronsk Vronski deyip urma" dır. 

Evet ,kitap okuma şevkimiz hiç bitmesin ne güzel şey okumak ve düşünmek ve paylaşmak (:

Bazı zamanlar kalabalık kızlar grubu iyi geliyor bazense tamamen kendimle başbaşa kalmak iyi geliyor... Bu saatleri seviyorum çocukların uyuduğu ve tamamen bana ait saatleri... Kimseyle konuşmadığım saatleri... 

Bu ara yeni bir diziye başladım. Bir Gün filmini çok seviyorum. Bir de dizisini izlemek istedim. En sonda kitabını okurum. Bazen en sonda yapman gerekeni en başta yapman gerek ama bu aralar film ve dizi sevgim ağır basıyor. 

Bir de Kırmızı ve Siyah kitabına başladım kaplumbağa hızında ilerliyorum..

Yarın sivlilik var erken uyumam lazım Konya da 3 ayların başlangıcı kutlanıyor. Sabah çocuklar geliyor ve şeker veriyorsunuz. Çok güzel bir gelenek ne mutlu hala devam ediyor.